Öğretmen bir gün derste öğrencilerine : “Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz?” diye sorar.

Öğrenciler çok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ederler.

 “O zaman…” der öğretmen. 

“Şimdi ödevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plâstik  torba ve beşer kilo patates getireceksiniz!”

Öğrenciler, bu işten pek  bir şey anlamamışlardır. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarını üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır. Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine;

“Şimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun.” Der.

Bazı öğrenciler torbalarına üçer beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolar. Öğretmen, kendisine "Peki şimdi ne olacak?" der gibi bakan gözlere:

“Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. Patates torbaları yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken sıranızın üstünde hep yanınızda olacak.” Der.

Bir hafta sonra hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öğrenciler şikâyete başlarlar: “Hocam, bu kadar ağır  torbayı her yere taşımak çok zor. Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bize artık. Hem sıkıldık, hem de yorulduk.” 

Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine:  “Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz. Kendimizi  ruhumuzda ağır yükler taşımaya mahkûm ediyoruz. Affetmeyi karşımızdaki kişiye bir iyilik olarak düşünüyoruz, halbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir.”